Another – eerste indruk

Vanwege de dood van zijn moeder en het werk in het buitenland van zijn vader, woont Kouchi Sakakibara nu bij zijn grootouders. Hij woonde eerst in Tokyo en is nu verhuist naar een klein dorpje op het platteland. Bij anime wekt dat bij mij automatisch een gevaarlijk voorgevoel op, waarschijnlijk net zoals bij vele anderen. 26 jaar geleden zou er in klas 3-3, dezelfde klas als waar hij nu in zit, een leerlinge overleden zijn, Misaki. Er gaat het verhaal dat de leerlingen en leraren het schooljaar afgemaakt hebben terwijl ze deden alsof ze nog leefde.

Na de proloog komt de opening. Die is zó gaaf, echt fantastisch. Ik kan hem wel eindeloos beluisteren.

Net voordat de eerste schooldag begint voor Kouichi wordt hij ziek en moet hij in het ziekenhuis worden opgenomen. Daar komen de klasvertegenwoordigers die hij nog nooit heeft gezien langs en doen een beetje argwanend. Wanneer zij weg zijn (het is niet echt duidelijk welke dag het nu is), neemt Kouichi de lift naar een andere verdieping en staat er plotseling een meisje achter hem met hetzelfde uniform als dat van de school waar hij naartoe gaat. Het gesprek gaat erg stroef en ze stapt uit in de kelder, waar het lijkenhuis is. Vlak voordat ze weg loopt zegt ze dat haar naam Misaki is, Mei Misaki om precies te zijn.
Wanneer Kouichi eindelijk naar school kan, vindt hij dat de klasgenoten zich erg raar gedragen alsof er een geheim is dat hij niet mag weten. Terwijl de klas aan het gymmen is, zit hij Misaki op het dak van de school staan en gaat naar haar toe. Ze was blijkbaar iets aan het tekenen, maar wilt het niet laten zien aan hem. Ook zegt ze dat ze zelf iets met het “geheim” te maken heeft en dat hij haar maar beter kan ontwijken. Op de weg terug naar huis ziet Kouichi haar nog even langs de weg staan, starend naar de lucht.

Dan de ending. Deze klinkt best wel aardig, maar is niet echt zo bijzonder.

 

Verder is de animatie echt heel goed, P.A. Works heeft al veel fantastische animaties afgeleverd, kijk maar naar Hanasaku Iroha of Angel Beats. Ook de muziek, en dan niet alleen de opening, maar ook de achtergrondmuziek is zó goed en passend, dat ik alleen maar tevreden kan zijn. De ending vind ik persoonlijk niet heel erg passen.
Een interessant en spannend verhaal en erg goede animatie en muziek dus, dat belooft veel goeds. Overigens wordt de anime 12 aflevering, dus light novel telde trouwens ook maar 1 volume.

Cijfer: 8.5/10

 

Amagami SS+ plus – eerste indruk

We zijn weer aanbeland bij het volgende seizoen anime, Winter 2012. Wat zijn we hier blij dat we dat mogen beginnen met Amagami SS plus, in het logo staat + plus maar dat lijkt me onnodig. In elk geval, dit tweede seizoen van Amagami SS, jammer genoeg maar 12 afleveringen lang in plaats van de 25 afleveringen van seizoen 1, gaat verder na de gebeurtenissen tijdens kerst van seizoen 1. Junichi Tachibana heeft zijn liefde dus al gevonden en in dit seizoen zullen er waarschijnlijk meerdere moeilijkheden op zijn pad komen.
In de eerste aflevering gaan we verder met het verhaal van Tsukasa Ayatsuji, en nogal getypeerde jongedame met een gesplitste persoonlijkheid. Als personage sprak ze mij al in seizoen 1 erg aan, waarin zij overigens als laatste aan de beurt kwam. Aan het begin van de aflevering zien we Junichi in zijn dromen fantaseren over leuke dingen in de badkamer, jammer genoeg voor hem onderbreekt zijn imouto hem tijdens zijn droom omdat hij eens naar school moet.

Dan krijgen we de opening voorgeschoteld, net zoals die van seizoen 1 gezongen door azusa en ook deze klinkt echt heel tof.

Op weg naar school komt hij Ayatsuji tegen, om ons meteen te herinneren aan haar gespleten persoonlijkheid. Daarna wordt aangekondigd dat over een week die nieuwe ‘student council president’ wordt gekozen. Blijkbaar voor Junichi doet Ayatsuji mee en heeft ze hem gekozen als vice-president. Tussen de menigte staat Kurosawa die zich ook verkiesbaar heeft gesteld. Het lijkt alsof ze Junichi leuk vind. Tussendoor kregen we nog Sae Nakata in een school swimsuit te zien. Junichi besluit om een foto te maken van Ayatsuji en daar een poster van maken en op te hangen in de school om meer stemmers te krijgen, maar als ze ziet hoe hij erbij staat is begint ze een beetje boos te worden. Na wat heen en weer gedinges en nog een evil Ayatsuji face besluiten Kurosawa en haar gezelschap een plan in werking te stellen. Ze lokken Junichi naar Kurosawa, die met dit gezicht heel duidelijk een andere bedoeling heeft dan je in eerste instantie aan denkt. Ze probeert hem te verleiden en te verleiden. Junichi duwt haar niet weg, maar laat haar doorgaan, waarschijnlijk onbewust, maar toch. Ze wilden ervoor zorgen dat Ayatsuji precies zou zien dat ze zouden zoenen, om haar af te schrikken, en dat is toch wel aardig gelukt.

Ook de ending is gezongen door azusa. Jammer genoeg heeft niet elke heroine haar eigen ending zoals in seizoen 1, maar dat mag de pret niet bederven want ook deze is heerlijk om aan te horen. Aan het begin werden we overigens getrakteerd op een mooi uitzicht vanuit een park dat in seizoen 1 een belangrijke rol speelde.

De preview heeft precies dezelfde achtergrond als in seizoen 1, dat geeft een nostalgisch gevoel eraan. Ook de muziek tijdens de preview is hetzelfde als in Ayatsuji’s afleveringen in seizoen 1, dat is zo’n fantastische melodie.

Al met al een top begin aan een tweede seizoen waar ik al lang naar vooruit keek. Het enige waar ik me zorgen over maak is dat er voor elke heroine nu maar 2 i.pv. 4 afleveringen zijn, dat lijkt mij wat kort.

Cijfer: 8.5/10

Mashiro-Iro Symphony – eerste indruk

De school van Shingo Uryuu komt in financiële problemen en moet daarom fuseren met een ‘high-class all-girls school’. Shingo, zijn zus, en een aantal andere klasgenoten zijn de uitverkorenen om mee te doen aan een experiment om te kijken of het werkt om de jongens te laten studeren op de locatie van de meisjes.
Hoe het ook zij, deze aflevering begint met Sakuno, Shingo’s zus, die de weg kwijt raakt na vis te hebben gekocht in het winkelcentrum. Shingo probeert tevergeefs haar te zoeken, want elke keer loopt ze weer ergens anders naartoe. Sakuno ontmoet op een gegeven moment Sena Airi, die ook verdwaalt is, maar uiteindelijk lukt het ze om weer bij Shingo uit te komen en scheiden ze wegen. In de rest van de aflevering zien we hoe het begin van de eerste schooldag voor Shingo en Sakuno er op de nieuwe locatie eruit ziet, alhoewel we niet echt veel krijgen te zien.

Voordat ik begon te kijken moet ik zeggen dat ik bevooroordeeld was, ik dacht echt dat dit de zoveelste saaie en cliché visual novel adaptatie zou gaan worden. Nu zal ik niet ontkennen dat dit redelijk cliché is, maar de saaiheid valt best wel mee. Ook heeft het een atmosfeer die ik nu weer even nodig had: rustig aan doen, rustige kleuren en rustige muziek. Maar tóch even die kleine grapjes en dingen ertussendoor die het weer dat kleine beetje boost geven om te zorgen dat je je niet te snel gaat vervelen, alhoewel ik me geen moment heb verveeld.
De animatie is top, maar ik had ook niet anders verwacht van Manglobe.
De BGM is eigenlijk best goed, het past goed bij de atmosfeer zoals ik al eerder schreef. De opening en de ending klinken best aardig, alhoewel de ending me misschien iets meer aanspreekt omdat het een beetje anders is dan anders. De animatie van de opening en ending zijn redelijk, leuk vond ik de copyright aan het eind van de opening in de sneeuw geschreven, maar de ending had weer wat meer leukere effects e.d.

Ik ben best tevreden over deze anime, en hoop dat ze het niet te snel veranderen in een veel te cliché standaard harem. Voor nu geef ik het een:

7/10

Persona 4 The Animation – eerste indruk

Yuu Narukami verhuist naar van de grote stad naar een drop op het platteland. Eenmaal daar aangekomen wordt hij geïntroduceerd in zijn nieuwe klas door een of andere idiote leraar die ze nooit aan hadden moeten nemen. Op die dag gebeurt er ook moord op een nieuwslezer van de lokale tv-zender. De dag daarop bezoeken ze een of ander eettentje en verteld Chie (een meisje van zijn nieuwe klas) over een verhaal dat de rondte gaat: als je precies op middernacht de tv aanzet zal je toekomstige geliefde op het beeld verschijnen. Zo wordt het weer avond en probeert Yuu voor de lol uit wat Chie had gezegd. Maar plotseling hoort hij een rare stem in zijn hoofd en wordt zijn hand in de TV gezogen. De volgende dag verteld hij dit aan zijn klasgenoten, maar die lijken het niet helemaal geloofwaardig te vinden. Wanneer ze die middag een electronicazaak bezoeken om te kijken of het waar is, kan Yuu zijn hand ook in de TV steken en worden Yuu, Chie en Yosuke (een gozer uit de klas) op ongelukkige wijze de TV ingezogen en komen terecht in een vreemde wereld met rare wezens. Wanneer ze worden aangevallen door rare tong-monsters die me doen denken aan de “Yellow Submarine” film van de Beatles, summoned Yuu uit het niets een eigen monster-achtig iets en hakt die tong-monsters in de pan.

Persona 4 is echt eens iets heel anders dan de meeste anime. Als eerste heeft het veel minder een anime gevoel door de wijze waarop het in elkaar zit en de animatiestijl, maar ook door de Engelse muziek tussendoor. Ik vond het wel erg interessant worden, maar het summonen door Yuu met een soort van kaart voorspelt niet veel goeds, ik vind anime waarin kaarten een rol spreken namelijk helemaal niets. Jammer dat het die kant op gaat terwijl het eerste deel me zo boeide.
De animatie heeft een aparte stijl. Tegelijk valt ook erg op dat de achtergronden, maar eigenlijk ook de personages zelf, erg weinig bewegingen hebben, wat het eigenlijk een beetje saai maakt. Het kleurgebruik vind ik wel heel aardig en op zich zijn veel achtergronden toch wel goed gemaakt.
De BGM klinkt best aardig. De opening en ending zijn in het Engels en klinken ook wel redelijk.

Het is dus eigenlijk is iets heel anders, maar het is ook weer niet zo vreselijk goed. Het is zeker wel interessant en dus gaan we gewoon verder kijken.

Cijfer: 7/10

Kimi to Boku – eerste indruk

Kimi to Boku. gaat over een paar gozers die op een middelbare school zitten en elkaar al bijna heel hun leven kennen. In aflevering 1 zien we hoe een van hen probeert een passende club te vinden, maar dat wil in eerste instantie niet echt lukken.

Echt boeiend is het niet. Als eerste is het vreselijk traag. Nou is dat snelle gedoe wat tegenwoordig vaak aan de hand is bij anime ook niet echt wat, maar bij Kimi to Boku is het echt veel te langzaam, ik raak er zelfs afgeleid van. Ook is het gewoon saai en omdat het zo traag is gebeurt er in totaal ook heel weinig in een aflevering. Tenslotte vind ik Shun veel te nichterig, ik ben dus bang dat dit ineens veranderd in BL, en daar ben ik niet weg van.
De animatie is wel oké, maar volgens mij heeft de J.C. Staff de staf die het minder goed kan zijn werk laten doen.
De BGM is bijna afwezig en de opening en ending zijn redelijk.

Het is dus wel duidelijk dat ik hier niet echt weg van ben. Het is gewoonweg veel te saai. Ik ga nog kijken of een van de volgende afleveringen bij mij aanslaat, maar als het dat niet doet, dan stoppen we hiermee.

Cijfer: 6/10

UN-GO – eerste indruk

Er wordt een moord gepleegd, en deze wordt opgelost door een detective. Verder is er nauwelijks tot niets bekend over de personages of wat dan ook, dus kan ik ook niet meer dan dit schrijven.

Het is dus 20 minuten een echt heel vaag gebeuren, er wordt niets duidelijk over wie wat is en waarom. Uiteraard zal dit wel meer duidelijk worden in de volgende afleveringen, maar nu is dat in elk geval niet. Ik ben wel te spreken over de sfeer, ik denk ook wel dat dit best een aardige serie gaat worden zo te zien. Bijna alle Noitamina anime spreken mij wel aan, hoe goed of slecht het slot ook moge zijn. Ik vind dat het ook de sfeer van Gosick en No.6 uitstraalt, niet toevallig, want ze zijn alle drie gemaakt door Bones.
De animatiekwaliteit is hetzelfde als Bones de afgelopen jaren doet: niet slecht, maar ook niet verrassend goed; een beetje in het midden. In elk geval hebben we geen rare vertrokken gezichten zoals bij sommige studio’s.
De paar BGM’s die ik aan het eind kon horen (de rest was zo zacht) klonken best goed en spannend, zo’n gitaarsolo tijdens de ontrafeling van een moord is ook eens wat nieuws. Ik was helemaal vergeten dat School Food Punishment de opening foor UN-GO zou doen, en was dan ook aangenaam verrast daardoor, het klinkt weer super. Het lijkt erop dat alle openings en endings die School Food Punishment doet een soort van zelfde animatiestijl hebben. Zo zie je dat de animatie en effecten in de ending van Higashi no Eden en van [C] en de opening van UN-GO een typische stijl hebben die heel erg op elkaar lijkt. De ending is van LAMA, dit is pas hun tweede single. Hun muziekstijl lijkt behoorlijk op dat van School Food Punishment, daarom was het geen slechte keus om ze in dezelfde anime te stoppen. Ook heeft LAMA de typische School Food Punishment animatiestijl meegekregen, die hadden ze ook al in de ending van No.6. Wel is dit nummer qua muziek behoorlijk anders dan de ending van No.6, maar eigenlijk vind ik deze beter klinken.

Een grote warboel qua verhaal, maar in elk geval is er een moord afgesloten. De animatie is best goed, zeker niet slecht. De muziek is echt heerlijk; de opening en ending klinken gewoon zo lekker.
Verder kijken ga ik absoluut doen, want ik wil zeker weten wat er allemaal gaande is.

Cijfer: 8/10

 

 

Bakuman 2 – eerste indruk

In seizoen 1 proberen Moritaka Mashiro en Akito Takagi een manga te maken die goed genoeg is om te worden om opgenomen te worden in het maandelijkse manga boek ‘Shonen Jack’, het is wel duidelijk dat de naam is afgeleid van Shonen Jump. Moritaka had op het moment dat hij besloot om een mangaka te worden tegen het meisje die hij leuk vindt gezegd dat hij met haar zou trouwen als het zover komt dat er een anime komt gebaseerd op zijn manga, een beetje excentriek, maar dat is tenminste eens wat anders. Uiteindelijk komt het zover dat hun manga in de Shonen Jack mag komen en eindigt zo het eerste seizoen.
In de eerste aflevering van seizoen 2 krijgen Moritaka en Takagi een nieuwe editor toegewezen die alles nog eens met ze doorneemt voordat ze beginnen met tekenen en bezoeken ze het nieuwjaarsfeest van de uitgever van Shonen Jack, waar ze nog wat vreemde snuiters tegenkomen. O ja, ze krijgen ook drie stuks assistenten erbij om het vervelende werk op te knappen.

Dit is zo’n serie die echt iets heel anders is dan de anime die we normaal voorgeschoteld krijgen. Dit keer geen cliché harem-ecchi verhaal, shounen gemep of melodrama, maar een verhaal over een stel jongens met een droom en een doel, en we krijgen er ook nog eens gratis leuke humor bij! Er zit iets in deze serie dat je helemaal afsluit van de buitenwereld en je helemaal in hun wereld trekt, het is realistische en absoluut niet saai.
De animatie is even goed als seizoen 1, het is een aparte stijl die overgenomen is uit de manga, en ik vind het wel wat hebben.
De dialoog is te overtuigend dat ik niet heb kunnen letten op de BGM, dus laat ik dat maar. De opening klinkt heel lekker, het zit in een beetje in dezelfde stijl als de opening van seizoen 1 en het past erg goed bij de anime. De ending past ook goed, klinkt ook in orde.

Gelukkig geen stomme recap of wat dan ook, maar gewoon waar voor je geld (niet dat ik er iets voor betaald heb, maar goed). We worden wel op een lichtelijke wijze herinnerend aan vorig seizoen, maar dat valt heel erg mee. Ik ben in elk geval weer helemaal in de stemming om verder te kijken, dus tot volgende keer!

Cijfer: 8/10

Maken-ki! – eerste indruk

Takeru gaat naar de openingsceremonie van zijn nieuwe school en ontmoet daarbij weer Haruko, die hij 3 jaar niet gezien heeft. De school is dit jaar van een ‘all-girls school’ verandert in eentje voor meisjes en jongens, dat was ook een van de redenen waarom hij deze school had uitgekozen. Aan het eind van de aflevering heeft hij al een harem van 3 personen op zijn kamer, en er zijn nog meer kandidaten.

Dat laatste maakt al wel duidelijk dat hier in harem in zit. Ook ladingen onnodige geforceerde ecchi en raar gevecht gedoe dat er saai uit lijkt te zien. Echt veel meer had ik er ook niet echt van verwacht. Toch wilde ik het gewoon uitproberen, en het is best wel grappig en vermakelijk na een lange tijd niet meer dit soort series gezien te hebben. Wel irriteert de censuur van de pantsu mij mateloos, eigenlijk wil ik verder kijken, maar misschien is het toch beter om te wachten op de Blu-ray versie.
De animatie is goed, eigenlijk heeft AIC in de laatste jaren alleen maar goed werk geleverd, en dat doen ze deze keer ook. Te verwachten was dat ze het hier een trede lager doen dan andere shows, en dat doen ze ook. Maar dat wil niet zeggen dat het slecht is.
Over de muziek wil ik het niet hebben, alleen wat standaard achtergronddeuntjes en een stomme ending.

Best wel grappig, maar ook heel erg standaard en cliché. Toch is het wel aardig genoeg om verder te kijken, maar de censuur is echt vervelend.

Cijfer: 7/10

Shakugan no Shana Final – eerste indruk

De overbekende Shakugan no Shana serie is nu eindelijk bij zijn laatste seizoen aanbelandt. Zoals iedereen ondertussen wel weet is Yuuji een torch en wordt hij in seizoen 1 en 2 achternagezeten door Bal Masqué, een organisatie van tomogara, kort gezegd de vijand, omdat Yuuji de Reiji Maigo bezit, een hougu die een oneindige hoeveelheid bestaansenergie levert. Ondertussen speelt ook nog de relatie tussen Yuuji, Shana en Kazumi Yoshida. Shana en Kazumi vinden Yuuji namelijk leuk en willen hem allebei als vriendje. Door de manier waarop alles loopt gebeurt het zo dat er maar geen beslissing wordt genomen over met wie hij nou uitgaat. Aan het einde van seizoen 2 lijkt het erop dat hij Shana heeft gekozen, maar op dat moment wordt de anime in de pauzestand gezet voor 3 en een half jaar.
Uit de eerste aflevering blijkt dat Yuuji verdwenen is net voordat hij Shana ontmoette op die kerstavond  waarop hij zou besluiten voor wie hij zou kiezen: Shana of Kazumi. Ondertussen zijn er een aantal weken voorbij en lijkt het erop dat Yuuji toch niet helemaal is weggeveegd van de aardbol, terwijl alle klasgenoten en zijn moeder wel zijn vergeten dat hij bestaat en ook alle sporen van Yuuji verdwenen zijn zoals gebruikelijk is als torches verdwijnen, behalve het paar brieven dat Shana en Kazumi aan hem hadden gegeven. Tussendoor zien we scènes die zich afspelen waar Yuuji zich bevindt, en lijkt het erop dat hij zich in Guze bevindt, de wereld waar de tomogara en Flame Haze vandaan komen. Wat er zich precies afspeelt is nog een raadsel, maar het voorspelt niet veel goeds.

Shakugan no Shana blijft toch 1 van mijn favoriete anime, en dat zal het ook blijven. Ook al is het cliché en ook al is het eigenlijk niet heel bijzonder vind ik het gewoon een heerlijke serie om te kijken. Ik was dus ook heel nieuwsgierig naar dit derde en laatste seizoen.
Ik ben zelf niet overtuigd dat het verdwijnen van Yuuji en hem een ander uiterlijk te laten krijgen een goed resultaat heeft. Ik vind het nu in elk geval niks. Ook de typische SnS sfeer die er altijd hangt is nu voor een groot deel plots weg. Ook weet ik het niet of het wel goed is om zo’n 10 nieuwe personages te introduceren in een laatste seizoen terwijl we 2 seizoenen lang het zonder nieuwe personages hebben moeten doen. Dit is natuurlijk pas de eerste aflevering van een derde seizoen dus heel uitspraken kan ik hier niet echt over doen. Ook zijn dit natuurlijk de keuzes en het verhaal die de schrijver van de light novel heeft gemaakt. Wat ik écht niets vind zijn die stomme monsters in Guze, die passen echt niet bij deze serie en hoe meer van die ik er zie, hoe minder leuk ik het vind.
De animatie is echt véél beter dan seizoen 1 en 2. Destijds was J.C. Staff nog niet zo goed in het animatie aspect, en waren het teveel vlakken met 1 kleur zonder weinig patroon en ga zo maar door. De OVA was al stukken beter, maar hier wordt er nog een schepje bovenop gegooid door ook de achtergronden veel meer gedetailleerd te maken. Ik ben in elk geval tevreden, al had het natuurlijk altijd beter gekund. Maar ja, het is en blijft J.C. Staff.
Het lijkt erop dat er een aantal oude BGM’s in zitten, maar zo te horen wel geremixt. Zo te horen zitten er ook nog een aantal nieuwe in, maar ik weet het gewoon niet zeker. De opening gezongen door Kotoko en gemaakt door Supercell klinkt heel goed, maar ik vind de tweede helft minder aanspreken en minder passen bij deze serie dan de eerste helft van het nummer. De ending is fantastisch, echt fantastisch. Ik had de preview al gehoord een aantal maanden geleden en was toen al verkocht. Het is gemaakt door sat van fripSide, gezongen door Maon Kurosaki, en met rap door motsu van m.o.v.e., echt een supercombinatie. Hoewel de rap misschien niet helemaal past bij Shakugan no Shana, is het gewoon een heel goed nummer.

Ik heb gewoon heel erg genoten van de eerste aflevering en het zal vast allemaal wel beter worden. Eerst maar eens verder kijken.

Cijfer: 9/10

Guilty Crown – eerste indruk

Shu Ouma leeft in Tokyo in 2039 en gaat op een gewone schooldag met de trein naar school, nou ja, behalve dat er de avond ervoor een terroristische aanslag was gepleegd, maar daar merken we niet zoveel van. Tijdens de pauze gaat hij naar een schuur waar hij een computer in heeft gezet om te werken aan een of ander project, het eigenaardige is dat er een gewond meisje zit en aan het zingen is. Maar dat meisje lijkt wel héél veel op de popartiest Inori wie hij aanbidt en zingt ook nog eens haar nummers. Na een aantal minuten komt een of andere groepering, ik denk een soort van politie, binnengestormd en nemen haar mee. Maar het meisje heeft een raar robotje achtergelaten, en Inori had gevraagd of hij dat robotje naar een ene Kai kon brengen. En zo gebeurt het dan dat hij met aanwijzingen van het robotje een stuk door Tokyo struint en op een gegeven moment wordt aangevallen door een of andere bende. Deze bende wordt weer ingemaakt door een ander bende en het lijkt erop dat die persoon de Kai is die hij zoekt. Vlak daarna worden ze ineens aangevallen door de groeperingen die Inori had aangevallen en ziet Shu Inori ineens en probeert haar te redden van de mecha gevallen van die groepering. Op het moment dat ze net gemist worden door een schot, knalt er een klein flesje dat Shu had meegekregen kapot en gebeuren er rare dingen en heeft Shu ineens superkrachten en hakt hij de mecha gevallen in de pan.

Na mijn fantastische samenvatting moet ik er natuurlijk ook iets persoonlijks over kwijt. Ik was meteen van “Ah, dit is wat iets dat ik wil zien” na een aantal minuten, en dat bleek inderdaad zo te zijn. Het is overduidelijk sci-fi en daar ben ik altijd wel voor in. Alhoewel het toch wel een beetje een soort van mengelmoes lijkt te zijn van veel verschillende anime, geeft het toch wel een eigen sfeer af. Hopelijk blijft dat ook zo.
Production I.G. heeft ook deze keer weer goede animatie geleverd, zoals ze de laatste tijd de hele tijd doen. Ik vind in elk geval dat er niets mis mee is.
Duidelijk is ook wel dat muziek een belangrijke rol speelt in Guilty Crown. Al eerste natuurlijk Inori die zelf een artiest is, en de constante herhaling van haar nummer. Er zaten zowat geen BGM in het middenstuk, maar over die aan het begin en aan het eind ben ik wel te spreken. Ook de ending is super. De opening, ending, en de insert songs zijn gemaakt door supercell en gezongen door twee nieuwe zangeressen die ze geworven hebben: Koeda en Chelly. De opening wordt gezongen door Koeda, en de muziek van de fictionele band EGOIST waar Inori bij hoort wordt gezongen door Chelly, de ending doet Chelly ook. Overigens heb ik de opening nog niet gehoord omdat die pas in aflevering 2 komt.

In ieder geval een veelbelovende anime met goede muziek. Natuurlijk weten nog bijna niet wat er allemaal aan de hand is, maar het klinkt allemaal goed.

Cijfer: 9/10